Στον αστερισμό των bloggers

Ζούμε όλοι μας τα τελευταία χρόνια το μαγικό κόσμο του Internet και όσοι καταφεύγουμε σ’ αυτό μένουμε εμβρόντητοι απ’ τις απεριόριστες δυνατότητές του να μας ανοίξει τόσους δρόμους γνώσης όσους ίσως καμία βιβλιοθήκη και καμία εγκυκλοπαίδεια δεν θα μπορούσε να μας ανοίξει.

Δυστυχώς όμως με το Internet επιβεβαιώθηκε αντίστροφα το ρητό “ουδέν κακόν αμιγές καλού” δηλαδή επιβεβαιώθηκε το ουδέν καλό αμιγές κακού.

Μέσα από το Internet ξεπήδησε και εξαπλώθηκε ο κόσμος των blogs και των bloggers. Μέσα δε από τον κόσμο των blogs διαμορφώθηκε μία λεωφόρος επικοινωνίας, ειδήσεων, κατάθεσης γνώμης, διατύπωσης απόψεων, ανταλλαγής πληροφοριών, γνώσεων και προτάσεων. Τούτο δε κατά την άποψή μου είναι πολύ θετικό ειδικά σε ότι αφορά καθημερινές πληροφορίες, ειδήσεις και σχόλια που χωρίς το μαγικό πεδίο του Internet και κατ’ επέκταση των blogs θα ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεφύγουν απ’ τα στενά όρια των μικρών ομάδων ανθρώπων, των μικρών κοινωνιών, που τα παράγουν, τα βιώνουν, τα επεξεργάζονται και τα σχολιάζουν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως το κακό παραμόνευε, διείσδυσε, καθιερώθηκε, κυριάρχησε στα blogs με το θλιβερό φαινόμενο της ανωνυμογραφίας.

Δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να δημιουργήσει ένα blog παραμένοντας ανώνυμος, να διατυπώνει απόψεις και να κάνει δήθεν ο ίδιος ανωνύμως σχόλια στην άποψη που διατύπωσε, να λοιδορεί, να σαρκάζει, να απαξιώνει και ταυτόχρονα να “πνίγει” τις απαντήσεις που φτάνουν σ’ αυτόν και διαψεύδουν τα όσα έγραψε. Δίνεται ακόμα η δυνατότητα στον καθένα τρίτο να σχολιάσει μία είδηση που ένας αξιόπιστος χειριστής ή ιδιοκτήτης ενός blog ανάρτησε στο blog του. Πολλά βέβαια blogs, τα πιο υπεύθυνα, αξιολογούν πρώτα το σχόλιο πριν το αναρτήσουν σε κοινή θέα, και εφ’ όσον το αναρτήσουν ξέρουν οι χειριστές του blog από που προέρχεται. Όμως ο αναγνώστης δεν ξέρει και πολύ περισσότερο δεν ξέρει ο αναφερόμενος στο σχόλιο είτε για να επιβεβαιώσει, είτε για να διευκρινίσει, είτε για να αντικρούσει ή διαψεύσει το σχόλιο. “Ανεβάζει” π.χ. ο blogger μία αληθινή είδηση “πως ο Χ συναντήθηκε στην τάδε καφετέρια με τον Ψ (δημόσια πρόσωπα και οι δύο) και μίλαγαν για μία ώρα” κι έρχεται ο ανώνυμος σχολιαστής και προσθέτει ως σχόλιο σ’ αυτή την είδηση του blogger “έχουν γνώση οι φύλακες πως κάτι μαγειρεύουν οι κύριοι”. Το να αναζητήσουν ο κύριος Χ ή ο κύριος Ψ να διαψεύσουν έχουν δύο δρόμους, να βάλουν κάποιον άλλον να διαψεύσει για λογαριασμό τους ανωνύμως ή να διαψεύσουν οι ίδιοι τεκμηριωμένα και επώνυμα. Και λοιπόν! Ποιός εγγυάται πως ο αρχικός σχολιαστής δεν θα επανέλθει ανωνύμως και “εκ του ασφαλούς” να συνεχίσει την λάσπη του κατά φαντασίαν και βρίθοντος υποκειμενισμού σχολιασμού του λέγοντας “και ποιός πιστεύει κύριε τις δικαιολογίες σας;” Και γιατί αποκλείεται ο ανώνυμος σχολιαστής ή ο μέντοράς του ή το ίνδαλμά του να μη συναντήθηκε πρώτος με τον κύριο Χ ή τον κύριο Ψ ή και με τους δύο και να συζήτησαν τα ίδια πράγματα χωρίς να καταλήξουν σε μαγειρέματα;

Έτσι “συν τω χρόνω” και επειδή πολλαπλασιάζονται ραγδαία οι χρήστες του Internet και κατά συνέπεια οι επισκέπτες των blogs αυξάνεται και ο αριθμός των ανωνύμων χρηστών που εκ του ασφαλούς, όπως είπα, και ελαφρά τη καρδία σχολιάζουν το Α ή το Β περιστατικό, τον τάδε ή τον δείνα άλλοτε, πράγμα σπάνιο, εξ ιδίας παρόρμησης άλλοτε παρασυρόμενοι ή ακόμα και παροτρυνόμενοι από πάθη, εμπαθείς και επιτήδειους ομοτράπεζους και ομοιοπαθείς.

Η ανωνυμία δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα, μπορεί να προσδίδει μεγαλοσύνη και ανωτερότητα σ’ αυτόν που την επιδιώκει για μία θετική του δράση. Παραδείγματος χάριν αυτός που θέλει ή και επιμελώς πολλές φορές επιδιώκει την ανωνυμία όταν στέλνει λίγα τρόφιμα σ’ έναν αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό του δεν είναι κακό να μείνει ανώνυμος. Αυτός όμως που πίσω απ’ την ανωνυμία του διαμορφώνει άποψη ή γνώμη ή που διαδίδει δήθεν πληροφορίες ή δήθεν γεγονότα που σκοπεύουν να θίξουν ή να μειώσουν ή να απαξιώσουν επώνυμους συνανθρώπους, είναι επικίνδυνος για την κοινωνία.

Ως ανωνυμογράφος δεν κρύβει το ονοματεπώνυμό του κρύβει τη γύμνια του, την αμορφωσιά του, τις αδυναμίες του, την εμπάθειά του, τα πάθη του, τα ελαττώματά του, την υποτέλειά του σ’ εκείνον που ενδεχόμενα τον εμπνέει και τον καθοδηγεί. Και το χειρότερο όλων είναι ότι έχει επίγνωση όλων αυτών των κατωτεροτήτων του και έχοντας αυτή την επίγνωση κατακυριευμένος απ’ το φόβο της επώνυμης αντιπαράθεσης ως αρουραίος καταφεύγει στο βόθρο του “ανώνυμος είπε”. Δεν ξέρει καν ότι από μία επώνυμη αντιπαράθεση ακόμη κι αν χάσει θα είναι κερδισμένος γιατί κάτι παραπάνω έμαθε ενώ αυτός που δήθεν νίκησε στην αντιπαράθεση δεν κέρδισε τίποτα, δεν έμαθε τίποτα παραπάνω. Άραγε να αναρωτιέται στα εσώψυχά του αν με την ανώνυμη διασπορά απαξιωτικού, ψεύτικου ή φανταστικού σχολίου γίνεται ένας μικρός Γκεμπελίσκος (συκοφαντείτε, συκοφαντείτε πάντα κάτι μένει). Άραγε αν συνολικά στην κοινωνία κυριαρχήσει η ανωνυμογραφία θα ζήσουμε μία νέα Βαβέλ ασυνεννοησίας κυρίως και απαξίωσης των πάντων και έτσι θα δούμε τον πύργο να καταρρέει.

Ξέρω πως το να εκφράζεσαι, να πράττεις και να συμπεριφέρεσαι επώνυμα είναι πολλές φορές επώδυνο. Το βίωσα όλα αυτά τα χρόνια που εξέθεσα τη ζωή μου στο δημόσιο βίο. Δεν μετάνιωσα ποτέ γι’ αυτό γιατί πάντα πίστευα και θα πιστεύω πως μέσα απ’ τη δημόσια, επώνυμη αντιπαράθεση στην Πνύκα, στην εκκλησία του Δήμου, στον Άρειο Πάγο γεννήθηκαν οι Παρθενώνες. “Πάταξον μεν άκουσον δε”.

Στάθης Λουκόπουλος