Ξεσκάμε, διασκεδάζουμε, μαθαίνουμε…

Μια φορά την εβδομάδα, δέκα με δεκαπέντε εκπαιδευτικοί της πόλης βρίσκουν μια αγχολυτική διέξοδο από την καθημερινότητά τους, συμμετέχοντας σε μια ομάδα που έχει ξεκινήσει απ’ το θεατρικό παιχνίδι και στοχεύει στην δημιουργία μιας θεατρικής ομάδας.

Αυτοχρηματοδοτούμενη μέχρι στιγμής η ομάδα και μέχρι πριν τις γιορτές τα μέλη της μαζεύονταν κάθε Τρίτη στο καλλιτεχνικό εργαστήρι της Σοφίας Σιδηροπούλου. Εκεί, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Δημήτρη Σιούντα, ανακάλυψαν άγνωστες πτυχές των εαυτών τους, συμμετείχαν σε θεατρικό παιχνίδι και έμαθαν σταδιακά ο ένας τον άλλον, προετοιμαζόμενοι σιωπηρά για το επόμενο βήμα που δεν είναι άλλο από το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης.

Η ιδέα της συγκρότησης της ομάδας ανήκει στην καθηγήτρια μουσικής Άντα Ντάλλα, η οποία είναι και ιδιαίτερα χαρούμενη που βρήκε ανταπόκριση.

Η ομάδα θα συνεχίσει τη δράση της και τη νέα χρονιά, έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει υπόσχεση χρηματικής ενίσχυσης από το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών, την Α’ ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας που στηρίζει ανάλογη δράση και στο Μεσολόγγι.

Βρεθήκαμε μαζί τους σε μια από τις συγκεντρώσεις και αφού συμμετείχαμε στο θεατρικό παιχνίδι (σ.σ. τα τυχερά του ρεπορτάζ) είχαμε μια χαλαρή συνομιλία με τους εκπαιδευτικούς που αρνούνται να συμμετάσχουν στην πολιτιστική άπνοια που επικρατεί στην περιοχή.

“Ξεσκάμε, αδειάζουμε, αποφορτιζόμαστε, διασκεδάζουμε, μαθαίνουμε” ήταν οι κοινές διαπιστώσεις των περισσότερων που συμμετέχουν στην ομάδα, που παρά το βραχύ της ύπαρξής της μας έδωσε την εικόνα ενός αρκετά δεμένου συνόλου. Δεμένου αλλά όχι αδιαπέραστου καθώς η ομάδα παραμένει ανοικτή για όλους τους εκπαιδευτικούς της περιοχής, που αν και γνωρίζουν για την ύπαρξή της επιφυλάσσονται ακόμη ως προς τη συμμετοχή τους.
Και μέχρι ενός σημείου η αντίδραση αυτή είναι φυσική και αναμενόμενη. Όπως μας εξήγησε ο Νίκος (σ.σ. τον είχαμε συναντήσει και στην θεατρική ομάδα του Δήμου Πυλήνης) “είναι ποιο δύσκολο να μπεις σε μια ομάδα από ότι φαίνεται. Υπάρχει ο φόβος του να εκτεθείς”.

Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας επιφυλακτικότητας είναι ότι και αυτή η αξιέπαινη πρωτοβουλία, όπως και άλλες που υπήρξαν κατά καιρούς στην περιοχή του Δήμου Ναυπάκτου παραμένει “ορφανή”.

Η κραυγαλέα ανυπαρξία Πνευματικού Κέντρου από πλευράς Δήμου, που θα μπορούσε να αναδείξει και να στηρίξει τέτοιες πρωτοβουλίες υπονομεύει την βιωσιμότητά τους τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο θεσμού. Θα ήταν πολύ διαφορετικά, αν, για παράδειγμα, υπήρχε ένα θεατρικό εργαστήρι υπό την αιγίδα του Δήμου, στο οποίο, με μια μικρή οικονομική συμμετοχή, θα μπορούσαν εκτός από τους ανήσυχους ενήλικες να μυούνται στα μυστικά του θεάτρου και οι μικρότεροι.
Ομοίως και με την ύπαρξη μιας κινηματογραφικής λέσχης. Δεν βλέπουμε ασυμβίβαστο μεταξύ του καφέ στο λιμάνι και του Μπονιουέλ.

Όπως εύστοχα σημείωσε ο Νίκος, η Ναύπακτος φαίνεται να έχει αποκοιμηθεί από το κάλλος της και αυτή η κατάσταση ύπνωσης, αυτή η άρνηση πολιτισμού, μόνο θετικά δεν επιδρά στη γενικότερη εικόνα μας.

Είναι ελπιδοφόρο ότι βρέθηκαν κάποιοι εκπαιδευτικοί και αποφάσισαν να κάνουν μια τέτοια κίνηση. Είμαστε σίγουροι ότι περνούν πολύ καλά και πως αν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι πλαισιώσουν αυτή την κίνηση θα πετύχουν κάτι περισσότερο από προσωπική τέρψη. Ωστόσο, κάποια στιγμή οι έχοντες την εξουσία θα πρέπει να αφυπνιστούν και να καταλάβουν ότι η παραγωγή πολιτισμού είναι ο πλούτος ενός τόπου και όχι τα βεγγαλικά…

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την Σοφία Σιδηροπούλου στο 6932014272