Κώστας Τζάθας: Κανείς στο απυρόβλητο

Ο αρχιτέκτονας Κώστας Τζάθας είναι από τα ιδρυτικά στελέχη το συλλόγου μηχανικών Ναυπάκτου και από την προηγούμενη εβδομάδα βρίσκεται στη θέση του προέδρου. Σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους για την οικοδομή στην πόλη βγαίνει μπροστά και μιλά για τις λύσεις που υπάρχουν και οι οποίες είναι απλές, εάν τις θέλουμε, καθώς επίσης και για την εικόνα που παρουσιάζει η πόλη η οποία για σειρά ετών αφέθηκε στα χέρια αναρμόδιων.

Πολλοί μιλώντας για το σύλλογο μηχανικών υποστηρίζουν ότι τόσα χρόνια παρουσίαζει εικόνα διάλυσης. Τι είναι αυτό που σας έκανε να βγείτε μπροστά και να διεκδικήσετε καταλαμβάνοντας τελικά τη θέση του προέδρου;
Θα διαφωνήσω με την εικόνα διάλυσης που λέτε. Απλά θεωρώ ότι οι μηχανικοί βολευόμαστε τόσα χρόνια, έστω και με την υπολειτουργία του γραφείου της πολεοδομίας. Με το “κραχ” που έγινε τώρα όλοι ήρθαμε κατάματα με το πρόβλημα και συσπειρωθήκαμε περισσότερο γύρω από το σύλλογο. Όσον αφορά τη θέση του προέδρου ανέκαθεν συμμετείχα στο σύλλογο, είμαι από τα ιδρυτικά του μέλη άλλωστε, και η απόφασή μου για την διεκδίκηση της θέσης του προέδρου σχετίζεται με το ότι πιστεύω στην εξεύρεση λύσεων οι οποίες εγώ πραγματικά θεωρώ ότι υπάρχουν, αρκεί να τις θέλουμε και να τις διεκδικήσουμε.

Τι είναι αυτό που σας κάνει να πιστεύετε ότι τα συσσωρευμένα προβλήματα τόσων ετών θα μπορέσουν να λυθούν; Τι δε γινόταν δηλαδή που θα πρέπει να γίνει τώρα;
Βασικά υπήρχαν δύο απόψεις και συνισταμένες πάνω στη δόμηση. Χτίζαμε δηλαδή ή με τα Προεδρικά Διατάγματα, τα οποία εμένα με βρίσκουν σύμφωνο, ή με το ΓΟΚ του ’85, οι ερμηνείες του οποίου όμως δε μπορούν να υπερισχύσουν των πρώτων. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημερινό σημείο με τον καθένα να χτίζει κατά το δοκούν, πρακτική που μας οδήγησε στο σημερινό δράμα.

Όσον αφορά το γραφείο της πολεοδομίας για το οποίο τόσος λόγος έχει γίνει τελευταία, καταρχάς θα ήθελα να μας πείτε πώς κρίνεται την απόφαση της δημοτικής αρχής να το απομακρύνει από τις αρμοδιότητές της.
Ο δήμαρχος ενήργησε βάση της δικής του προσέγγισης πάνω στο ζήτημα. Έχει την πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο και έπραξε σύμφωνα με αυτό που θεωρούσε ορθό για την πόλη. Από εκεί και πέρα το τι θέλει ο καθένας είναι για να το πω πιο απλά “άλλου παπά ευαγγέλιο”. Εάν κρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η πολεοδομία όλα αυτά τα χρόνια η συγκεκριμένη απόφαση είναι σωστή. Από την άλλη εάν μπορούσε να λειτουργήσει ως ένα εξυγιασμένο όργανο το οποίο θα βρισκόταν στα χέρια των μηχανικών, έτσι όπως πρέπει, τότε θα έπρεπε να μείνει στο δήμο.

Έχουμε τη δυνατότητα να φτάσουμε σε αυτό το σημείο; Να εξυγιάνουμε την υπηρεσία και να την έχουμε και πάλι στο δήμο λειτουργώντας όπως πρέπει με μοναδικό ωφελημένο την πόλη;
Είμαι σίγουρος ότι μπορούμε αρκεί ο εκάστοτε δήμαρχος να έχει την πυγμή και τη θέληση που απαιτείται. Στο χέρι του είναι να το κάνει, όπως επίσης είναι σήμερα στο χέρι του νομάρχη εάν θέλει να βοηθήσει. Στην παρούσα φάση κατά την άποψή μου έχουν το ίδιο μερίδιο ευθυνών και οι δύο και δε θα πρέπει να παρασυρόμαστε εύκολα από διάφορα λόγια.

Τη στάση του κ. Σώκου όλο αυτό το διάστημα πώς την κρίνετε;
Δεν μπορώ να καταλάβω πως δε δέχεται και δεν εφαρμόζει ένα Προεδρικό Διάταγμα το οποίο όπως είπα και προηγούμενος, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπερισχύει όλων των άλλων.

Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του συλλόγου των μηχανικών πάνω στο ζήτημα;
Το νέο πενταμελές διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου μας, πήρε απόφαση να περιμένει πρώτα την εκδίκαση της αίτησης αναστολής του ΠΔ που έχει κάνει ο νομάρχης και από εκεί και πέρα να αναλάβει πρωτοβουλίες. Αμέσως μετά και στην περίπτωση που ακόμα δεν έχει δοθεί κάποια λύση θα πραγματοποιήσουμε συνάντηση με τον πρόεδρο το ΤΕΕ στην Αθήνα διερευνώντας όλες τις ενδεχόμενες κινήσεις.

Η αιτιολογία για την μη ανάληψη της πολεοδομίας που προβάλει ο νομάρχης, δηλαδή το οικιστικό, κατά την άποψή σας είναι το μόνο πρόβλημα που στέκεται τροχοπέδη στις εξελίξεις;
Το οικιστικό είναι μια πονεμένη ιστορία η οποία παρά τις όποιες ανισότητες δημιουργεί σήμερα, έχει λυθεί. Εάν κάποιος θέλει να χτίσει ένα σπίτι μπορεί να το κάνει βασιζόμενους στους συντελεστές που υπάρχουν. Εάν εγώ έχω ένα οικόπεδο μπορώ να χτίσω με 0,5 και να είμαι καθόλα νόμιμος. Και αυτό, όμως, το οποίο εννοείται ότι δημιουργεί παρενέργειες μπορεί να επιλυθεί. Χρησιμοποίησα τον όρο ανισότητες και όχι αδικίες γιατί θεωρώ ότι αυτός είναι και ο σωστός. Ποια είναι η λύση που μπορεί να βρεθεί εδώ; Θα πρέπει να καλέσουμε ένα εξειδικευμένο τεχνικό γραφείο το οποίο θα κάνει την αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης, εν συνεχεία θα κάνει τις μελέτες που απαιτούνται και τις εισηγήσεις και με βάση αυτές θα μπορέσουμε να αυξήσουμε και τους επίμαχους συντελεστές δόμησης οι οποίοι δεν μπορεί να φτάσουν στο 2,5, μπορούν όμως να φτάσουν στο 1,2.

Την πρωτοβουλία για να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση ποιος θα πρέπει να την πάρει;
Θεωρώ ότι ο Σύλλογος θα πρέπει να μπει μπροστά, πάντα όμως σε συνεργασία με το δήμο γιατί αυτός είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος.

Παρουσιάζοντάς σας ένα υποθετικό σενάριο στο οποίο ως επισκέπτης θα ερχόσαστε στη Ναύπακτο. Πώς θα περιγράφατε την εικόνα που θα αντικρίζατε;
Θα είμαι αρκετά παραστατικός χρησιμοποιώντας εικόνες της Αθήνας. Μπαίνοντας από την Παλαιοπαναγιά θα έλεγα ότι στα αριστερά μας βρίσκονται οι φαβέλες, ενώ στη συνέχεια συναντάμε περιοχές όπως το Κουκάκι και η Κυψέλη. Βγαίνοντας στα ανατολικά είναι η Αγία Βαρβάρα χωρίς όμως ποτέ να δούμε Εκάλη και Κηφισιά. Πέρα από την αστεία προσέγγιση, η οποία όμως αποτυπώνει μια πραγματικότητα, θεωρώ ότι η Ναύπακτος είναι μια πολύ όμορφη πόλη στην οποία υπάρχει ακόμα πεδίο για να γίνουν διορθώσεις, αρκεί όμως να μην το χάσουμε και αυτό.

Πώς φτάσαμε όμως εδώ;
Αυτό είναι ένα σύμπτωμα ολόκληρης της Ελλάδας και όχι μόνο της Ναυπάκτου. Δυστυχώς τόσα χρόνια απουσίαζαν οι αρχιτέκτονες οι οποίοι έχουν μια πιο εξειδικευμένη γνώση για τον τρόπο και την εικόνα που θα πρέπει να παρουσιάζει μια πόλη σχετικά με τα οικοδομήματά της. Εδώ το “παιχνίδι” ήταν στα χέρια των υπομηχανικών και των πολιτικών.... μηχανικών εννοώ και τελείωσε...
Επαναλαμβάνω ότι λύσεις υπάρχουν, και είναι τόσο απλές αρκεί να τις θέλουμε. Θα πρέπει όμως να τα δούμε όλα με τη δέουσα σοβαρότητα και να παρέμβουμε σε όλα είτε πρόκειται για την πολεοδόμηση, είτε για το κυκλοφοριακό, είτε για τους ελεύθερους χώρους. Βασικότερο όμως όλων – και εκεί βρίσκεται η αφετηρία – είναι να καταλάβουμε όλοι ότι θα πρέπει να δείξουμε τον απαιτούμενο σεβασμό και στο χώρο μας αλλά και σε ολόκληρη την πόλη. Από την άλλη βέβαια έχουμε και μια άλλη νοοτροπία την οποία αρνούμαι να καταλάβω. Έχουμε κάποιον που παρανομεί σε βάρος της πόλης και όταν τον καταγγείλεις γίνεσαι ρουφιάνος. Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν που θα πρέπει να μείνουν στο απυρόβλητο;<