H Ασπροκώλα

Τα μικρόπουλα αυτά αγαπούν τις πέτρες, τα βράχια, τους ξεροτόπους που ψήνει κατακαλόκαιρο ο ήλιος. Εκεί ανθίζουν το Μάρτη τα σφερδούκλια και όταν το απρίλη τελειώσει η περίοδος ανθοφορίας των ανεμώνων, εμφανίζονται οι Ασπροκώλες, κομψές και λυγερές πάνω σε μια πέτρα. Στέκουν «κόκκαλο» για μερικά δευτερόλεπτα, ύστερα κάνουν ένα τίναγμα του σώματος επιτόπου και με έντονο βλέμμα κοιτούν ανήσυχες όταν τις πλησιάσουμε.

Αν πάμε κοντά τους και νοιώσουν ότι απειλούνται, τότε φτεροκοπούν δυναμικά και απομακρύνονται προς άλλη, πιο μακρινή , πέτρα. Φεγγίζει τότε έντονα η κατάλευκη βάση της ουράς της, δημιουργόντας έντονη χρωματική αντίθεση που τραβάει την προσοχή μας.

Ω! Ναι! Είναι ένας άσπρο-κώλος ! Γι΄ αυτό και ο λαός την έβγαλε Ασπροκώλα.

Στις πετρώδεις στέπες της υποσαχάριας Αφρικής, οι Ασπροκώλες φτάνουν τον Σεπτέμβρη. Μένουν εκεί όλο τον χειμώνα και τον Απρίλη επιστρέφουν στον τόπο όπου γεννήθηκαν. Δηλαδή σε ξηρές και βραχώδεις παράκτιες και ημιορεινές περιοχές γύρω από την Μεσόγειο.

Τα αρσενικά φθάνουν πρώτα. Τότε αμέσως επιλέγουν επικράτεια. Δηλαδή κατάλληλη για το είδος έκταση, ικανή να διασφαλίσει την απαιτούμενη ποσότητα τροφής για το φώλιασμα και την ανατροφή των νεοσσών. Για την υποστήριξη των χωραφιών τους, τα αρσενικά κελαηδούν συχνά την ημέρα, από βράχο ή καθώς πετούν επιδεικτικά.
Τα θηλυκά έρχονται αργότερα. Έχουν πιο μουντό φτέρωμα, χτίζουν φωλιά σε τρύπες και κοιλότητες βράχων και μεγαλώνουν 4-5 νεοσσούς ανά φωλιά τον Ιούνιο.

Οι Ασπροκώλες τρώνε έντομα που συλλέγουν στο έδαφος και μερικές φορές και στον αέρα. Στο βιότοπό τους συχνά συνυπάρχουν με το Γαλαζοκότσυφα και το Βραχοτσοπανάκο.

Ασπροκώλες θα βρούμε στη Βαράσοβα, στην Κλόκοβα, στην Κάτω Βασιλική, στην Καλαβρούζα, στο Ριγάνι, στο Καστράκι, στη Βομβοκού, στη Σκάλα, στο Γολέμι, στο Καταφύγιο, στο Δροσάτο, στο Κλήμα, στον Πύργο Μαραθιά, γενικότερα στα βραχώδη στεγνά ανοικτά μέρη και συχνά κοντά στη θάλασσα.<